Osteopathie is een manuele geneeswijze. De term osteopathie is samengesteld uit de Griekse woorden voor bot (osteon) en ziekte (pathos). Het woord osteopathie betekent dan ook letterlijk ”ziekte van de beenderen”. De term is ietswat misleidend omdat de osteopathie zich niet enkel alleen bezighoudt met botziekten.

Osteopathie vindt zijn oorsprong in de Verenigde Staten rond 1870 met als grondlegger Dr. Andrew Taylor Still. Still zag in dat de onderlinge samenhang tussen de verschillende systemen van wezenlijk belang is voor onderzoek en behandeling van patiënten. Osteopathie is gebaseerd op principes uit de anatomie, embryologie, neurologie en fysiologie. Onderzoek en behandeling vinden plaats vanuit een totaalbenadering van de klacht. Daartoe wordt: 1. het bewegingsapparaat (beenderen, gewrichten en spieren); 2. het orgaan-systeem (inwendige organen met bloedvaten en lymfestelsel) en 3. het craniosacrale systeem (schedelbotten, hersenvliezen, ruggemergvlies en hersenvochtcirculatie) onderzocht op bewegingsverlies. Het uitgangspunt hierbij is dat het lichaam een eenheid is. De 3 genoemde systemen zijn daarbij onlosmakelijk met elkaar verbonden en beïnvloeden elkaar continu.

Het onderzoek richt zich dus op beweeglijkheid. Bewegingsverlies heeft een negatief effect op het functioneren van het betreffende weefsel. Bewegingsbeperkingen kunnen ontstaan door littekens na operatie, verkleving van weefsels door ontstekingen en bijvoorbeeld door stress. De behandeling bestaat uit het herstellen van de oorspronkelijke beweeglijkheid door middel van manipulatie. Dit betekent door zachte handgrepen. Van daaruit kan het natuurlijke genezingsproces weer plaats gaan vinden.

Indicaties voor osteopathie zijn:
chronische rug- en/of nekpijn, hernia, frozen shoulder
migraine
whiplash
concentratieproblemen
bekkeninstabiliteit
buikpijn, maag- en darmklachten
huilbaby’s

Op zoek naar een osteopaat? Kijk op de wegwijzer.