Iriscopie is eigenlijk geen geneeswijze maar een indicatiemethode. Door middel van het bestuderen van het oog kun je zien welke constitutie iemand heeft. In de iris zijn structuren te vinden: vormen van lijnen, vlekken, pigmentkleur, lacunes en tekens. Deze vertellen ieder hun eigen verhaal. Elk orgaan en elk deel van het menselijk lichaam reflecteert zich, in geval van ziekte, in een bepaald gedeelte van de iris, het zogenaamde orgaanveld. Het lichaam kan te ver uit balans raken door bijvoorbeeld verkeerde eet- en leefgewoontes. Hierdoor kunnen allerlei ziektes ontstaan. Dit wordt zichtbaar in de iris, vaak nog voordat klachten echt merkbaar zijn geworden.

Het doel van een oogdiagnose is om snel de constitutie en (erfelijke) aanleg van iemand te kunnen bepalen en te zien welke organen niet voldoende functioneren. Hieruit kunnen persoonlijke adviezen m.b.t. eet-en leefwijze voortvloeien. Er kan zo een preventieve werking zijn maar ook bestaande klachten kunnen verminderen of verdwijnen.

De iris wordt meestal gediagnosticeerd met een iriscoop of een camera. De eerder genoemde structuur/patronen wordt vergeleken met een iriskaart. Op de iriskaart is te zien dat bepaalde delen van de iris verbonden zijn met bepaalde delen van het menselijk lichaam. De gangbare kaarten verdelen de iris in ongeveer 80 tot 90 zones. De zone die bijvoorbeeld met de nier correspondeert zit meestal in de onderste helft van de iris, even voor zes uur.

Iriscopie wordt vaak gebruikt in praktijken voor natuurgeneeswijzen of  Fytotherapie.